-->
Showing posts with label Chennai. Show all posts
Showing posts with label Chennai. Show all posts

First day in Office

ആദ്യമായി ഓഫീസിൽ എത്തുന്ന ഒരു അനുഭവം വേറെ തന്നെ. പ്രത്യേകിച്ച് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പൊരിചെടുകുന്ന ഹോട്ടൽ പോലുള്ള ഇടങ്ങളിൽ. ഇതിനു മുൻപും ഞാൻ ഒരുപാട് ഓഫീസ് മുറികളിൽ കടന്നു ചെന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോഴെല്ലാം എനിക്ക് സന്ദർശകന്റെ ഭാവമായിരുന്നു. ഒരു വർഷം നീണ്ട തയ്യാറെടുപ്പിൽ പുതുമകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഐഡി കാർഡും അക്സെസ് കാർഡും വാങ്ങി കാബിനിൽ ചെന്നിരുന്നപോൾ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുനില്ല അത്   17 സീറ്റർ എന്ന പ്രമുഗരുടെ വിഹാര കേന്ദ്രമാണെന്ന്. 


എനികായ്‌ പുതുക്കി പണിത സിസ്റ്റം എത്തി.  ലോഗിൻ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേ എറെർ. ഒരുവഴിക്ക് വിൻഡോസ്‌ ഡെസ്ക്ടോപ്പ് സെറ്റപ്പ് ചെയ്തു വരുന്നിടക്ക് അടുത്തുള്ള മലബാർ ബിരിയാണി സെന്റെറിൽ ചെന്ന് കേരള സ്പെഷ്യൽ മീൽസ് കഴിച്ചു. കുത്തരിയും മത്തൻ ഓലനും നാടൻ കോഴി കറിയും എന്നെ എന്നും അങ്ങോട്ട്‌ എത്തിക്കും എന്നുറപ്പായി.  


വെബെക്സ് ലോഗിണ്‍ ചെയ്ത് എൻറെ കൂട്ടുകാരെ തപ്പി തുടങ്ങി. ജിൻസും, പ്രവീണും, രഹ്ഷാദും, സനുവും, മിനുവും ഒക്കെ എനികുമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.   


പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാർ വന്നു പോയ്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടയിൽ "നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്" എന്നൊരു ഗാനം അറികത്തായ്‌  ആരോമൂളി. അവരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ആഴിച്ച സ്റ്റാർ ബാസാറിൽ വച്ച് മിനു വിനൊപ്പം. സ്മിത ചേച്ചി എന്നാണ് ടീമിലെ തമിഴന്മാർ വിളികുന്നത്. എൻറെ ടീം അല്ലാതോണ്ട് ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ നിന്നില്ല.  പക്ഷെ കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് അവർ എൻന്റെ കാബിനിൽ വന്നു പേരു ചോദിച്ചു. മിനുവിന്റെ  ഫ്രണ്ട് അല്ലെ.... 


ഞാൻ ബാഗ്‌ എടുത്ത് ലിഫ്റ്റ്‌ എത്തി. മാനേജർ ക് ഒരു കാൾ ചെയ്ത് - ആം ലീവിങ്ങ് നവ് , എന്നും പറഞ്ഞ് പോയി.   



Read more

ഒന്ന് പോടപ്പാ

കാഴ്ച്ചപോലെ മറഞ്ഞു തുടങ്ങുകയാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചുതീർത്ത ഇന്നലെകൾ. "മറകുക എന്നാൽ മ്രിതിയാണ്" എന്നെവിടയോ വായിച്ചുറച്ചു  പോയ മനസിനെ ആശ്വസിപ്പികുവാൻ മഴ തുള്ളികൾ നീർചാലുപോൽ ഒഴുകി നടന്നു. മുഖ പുസ്തകത്തിന്റെ കൂട്ടുകൂടലിൽ മൗനം കുടിച്ചിരുന്ന എന്റെ പ്രിയപെട്ട അപരിചിതരെ നിഷ്കരുണം ഒഴിവാകുമ്പോൾ ആയിരത്തിൽ നിന്നും കൂപ്പുകുത്തിയ വാർത്ത‍ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. 

ഒരിക്കൽ ഉപേക്ഷിച്ച നിറങ്ങൾ ഇനി ഒരികലും ബിന്ദാസിനാൽ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നനയാതിരികട്ടെ. നാട് , സ്കൂൾ, കോളേജ്, ജോലി, എന്നിങ്ങനെ കണ്ടുമുട്ടിയ മുഖങ്ങൾ മറന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ ചിലരെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ നിന്ന് പോയി.   ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷികില്ലെന്നു കരുതിയ പലതും പ്രായത്തിന്റെ അറിവിൽ മരവിച്ചുപോയ തലോടലായ്‌ എനിക്ക് അനുഭവപെട്ടു.  പരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ  മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോകുമ്പോഴും അവരെ വിളിക്കുവാൻ എനിക്ക് ആയില്ല. അവർ എന്നെ മറന്നു പോയ്‌ കാണുമോ ? ഇല്ല. അവരെ എന്റെ കണ്ണുകൾക് പരിചിതമാണ്. പക്ഷെ ഓർമയിൽ അവരുടെ പേരുകൾ  മാഞ്ഞ് ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.  

മനപൂർവ്വം  മറന്നു കളയാൻ ശ്രമിച്ചവയെല്ലാം നിറഞ്ഞു നിൽകുന്നു.  
ഇനി എനിക്ക് ഒന്നേ പറയാൻ ഉള്ളു
ഗെറ്റ് ലോസ്റ്റ്‌ 

Read more

നമ്മുടെ ജിലേബി


വരിക മലയാളമേ 
എന്‍ ജ്വല്പനങ്ങള്‍ കേട്ട് മടങ്ങുക
ഇന്നു നീ. 
എന്‍ സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങളെ 
വരികളായ് ഒഴുക്കുക-
ഈ കാമുകിക്കായ്‌ നല്‍കുവാന്‍ 
ഞാന്‍ കരുതിവച്ച രക്ത പുഷ്പങ്ങളായ്....
മനസിലും താമസായ്, കാലങ്ങള്‍--
എന്നെ ഉപേക്ഷികവേ 
തിരികെ വരാം;
നമ്മുക്ക് അന്ന് ഒരുമിച്ചു കൂടാം,
ഒരു മഴയുള്ള സന്ധ്യയില്‍..
മഴതുള്ളികള്‍ ഉതിരുന്ന ഉമ്മര കോലായില്‍
വരികള്‍ വിരിച്ചിട്ടു നൃത്തം ചവിട്ടിടാം.
അത് വരേയ്ക്കും ഞാന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കാം
എന്‍റെ ഓര്‍മയില്‍ ആരോ പകര്‍ന്നിട്ട 
അക്ഷരങ്ങള്‍
ജിലേബി വിതറിയ ചിത്രം കണക്കെ 
ആരോ പരിഹസിച്ച് പറഞ്ഞ 
നിന്നെ ഓര്‍ത്ത്....
Read more

മരണമെത്തുന്ന നേരത്ത്

കാഴ്ചകൾ മങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യം ആകാശം നോക്കും. സൂര്യൻ ഹാജരെങ്കിൽ, കണ്ണ് തിരുമ്മി നോക്കും. മുറിവേറ്റ ചോര വിരലിൽ ഒട്ടിയില്ലെങ്കിൽ; ഓർമയിൽ നശികാത്ത ആ പേര് ഓർത്ത് നോക്കും. അവൻ വിദേശി എങ്കിൽ പേടിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ല. സിഗരറ്റ്  കൂടിന്  അരികിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ലൈറ്റർ അമർത്തി കത്തിക്കും. മാറി വന്ന ആഴ്ച്ചയിലെ പുതിയ സമയം കള്ളനെപോലെ കടന്നു വന്ന് എന്നെ ഇരുട്ടിലാക്കി. 


മീന ചൂടിൽ മദ്യമൊഴിചു തരാൻ ഒരു ഭാര്യ വേണമായിരുന്നു. അവളെ  പിരിച്ചു വിടെണ്ടായിരുന്നു.  ഞാൻ തളർന്നു കിടപ്പിലാകുമ്പോൾ മദ്യത്തിന് ക്യു നിൽകാൻ പോലും ഒരു സന്ധതിയെ തരാതെ പോയതിന് അവളെ എനിക്ക് വെറുക്കാൻ കഴിയുനില്ല. ഇന്ന് എന്റെ വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നൊ, അല്ല. പിന്നെ എന്തിനാ ഞാൻ ഇന്ന് മദ്യപിച്ചെ  ? ആ..ഹ, ഇന്ന് ഒരു സന്തോഷ വർത്തമാനം ഉണ്ടായി. 


തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള യാത്രയിൽ കൂട്ടിനായി ആരെയും ക്ഷണിച്ചില്ല. എരിഞ്ഞു തീരാൻ ഈ ചൂടിനേക്കാൾ ഒരു അഗ്നി എനിക്കായ് കരുതിവച്ച വിവരം സന്തോഷപൂർവ്വം ഏറ്റു വാങ്ങി എരുതിരിയുടെ നാളമായ് അവൾകൊപ്പം ഒരേ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരാൻ പാലക്കാടൻ കാറ്റിലേക്ക്  നടന്നു തുടങ്ങി.
ഈ വാതിൽ തിണ്ണയിൽ ഇതുപോലെ രാത്രിയുടെ മിന്നാമിനുങ്ങ് വെട്ടത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചേർന്നിരുന്നു പറഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഓർകുമ്പോൾ.............ഇത് എത്ര ധന്യമാണ്. ഒരു ജീവിതം ഒരു കവിതകൊണ്ട്‌ തീരുന്നു. ഒരുപാട് ദളങ്ങൾ വിരിഞ്ഞ് കൊഴിഞ്ഞുപോകും മുൻപേ ഞെട്ടി അറ്റ് താഴെ പതിക്കാൻ വിധിക്കപെട്ട മനുഷ്യർ.   പിന്നെയും വ്യർത്ഥ  മോഹങ്ങൾ എന്നെ പുന്നർന്നു. അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ. ഈ കാൻസറിനു പോലും അവൾ എന്നെ വിട്ടു  കൊടുകില്ല. പുണ്യങ്ങൾ വിട്ടൊഴിഞ്ഞ നരാധമ ജന്മം ഭൂമിക്കൊരു ഭാരമാകിലും വിട്ടൊഴിഞ്ഞു പോകുവാൻ നേരം നൽകണേ. 
Read more

എന്തേ ഭായ് ?

വാനം നീലയാണ് ഭായ് 
ആന മുട്ട ഉണ്ടയാണ് ഭായ് 
എങ്കിലും ....ഈ വിണ്ണിലേ....
താരം സച്ചിൻ ആണ് ഭായ് 
ഞാൻ പുലിയാണ് ഭായ് 

Read more

ഇനിയും ഒരു പൂക്കാലമോ ?

കാലത്തിൻ കയ്യൊപ്പ് പതിഞ്ഞ മണൽ തിട്ടിലൂടെ നടന്ന് തളർന്ന് കിത്തക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തിൽ അതിശയം എന്നോണം ഒരു മേഘം മഴക്കായ് ഒരുക്കം കൂട്ടി. ആ മഴ പെയ്തെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുപാട് ഞാൻ ആശിച്ചു പോയി. പക്ഷെ എന്നെ കൊതിപിച്ച് ഒരു കാറ്റിന്റെ തോളിൽ അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെക്കോ മറഞ്ഞു പോയി. പലപ്പോഴും നമ്മൾ ഒരുപാട് ആശിച്ചു പോകുന്നു.


ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളും സുഖമുള്ള വേദനകൾ നൽകി തിരിച്ചു പോയി. വേവലാതി പെടാനും പരിഭാവികാനും എനിക്ക് എന്തവകാശം ? എന്നിരുന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണിമാങ്ങയെക്കാൾ സ്വാത് പഴമാങ്ങക്ക് ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല. പറയുവാൻ മാറ്റിവച്ച വാക്കുകളേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ അവള്ക്ക് എന്നിൽ ഇഷ്ടപെട്ടത് ഒരിക്കലും പറയാതിരുന്ന പ്രണയത്തെ ആവും എന്റെ കിനാവിന്റെ താരാട്ടുകൾ അവൾകുകൂടി പരിചിതമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരമായേനെ. പറയാതെ എന്നെ അറിയുവാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ ജന്മം പുന്നയമായേനെ.


സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ, നാം തന്നെ നമ്മളെ പറ്റിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ മിനഞ്ഞെടുക്കുന്നു.  

ഒരിക്കൽ തോറ്റിടത്ത് ഇനി ഒരിക്കലും മനസുകൊണ്ട് പതറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. 
Read more

ആഫ്രിക്ക കാരന്‍റെ വിന്‍ഡോസ്‌ എട്ട്


മലയാളിക് എട്ടിന്റെ പണി കിട്ടിയ സമയം. ഒക്ടോബര്‍ 26. പ്രൊ പ്രേ പ്രി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ലോകത്തെ ഞെട്ടികാന്‍ മാത്രം വലിയ കുത്തി നിറക്കല്‍ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വെറും ഒരു മെട്രോ ഇന്റെര്ഫസ് മാത്രം കാണിച്ചു പറ്റിച്ച മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഒഫീഷ്യല്‍ ആയി പുറത്തു വന്ന ദിവസം. വരുന്നതിനു മുന്നേ ഞങ്ങള്‍ ഇന്ത്യകാര്‍ ടോര്രന്റില്‍ കിടുമോ എന്ന് ഉറക്കം ഇല്ലാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന സമയം . എന്നാലും കിട്ടി  കേടോ ഒരെണ്ണം . ടെവലപേര്‍ വെര്‍ഷന്‍. 

ഒക്ടോബര്‍ 30 ന് ജോസെഫ്യ്ന്‍ എന്നോടായി മന്ത്രിച്ചു. ഒരെണ്ണം വാങ്ങിച്ചു കൂടെ എന്ജിനീരെ. ഞാനും ഒരു ഇന്ത്യയകാരന്‍ അല്ലെ, പൈസ കൊടുത്തു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വാങ്ങാന്‍ എന്റെ പട്ടി വരും. വിന്‍ഡോസ്‌ 7 ഇറങ്ങുന്ന കാലത്തെ 30 രൂപ dvd ല് ഒന്നാംതരം പെടകണ വിന്‍ഡോസ്‌ 7 കോപ്പി ചെയ്ത പിള്ളേരോട  ബില്‍ഗയ്റ്റിന്റെ കളി.

പക്ഷെ മണ്ടന്മാര്‍  ലണ്ടനില്‍ എന്ന പോലെ ഇന്ത്യകാരന്‍ അവിടേം കണ്ടെത്തി ഒരു "ബഗ്"
വിന്‍ഡോസ്‌ 8 നമുക്കും കിട്ടും വെറും 700 രൂപക്ക്. ഒന്ന് വാങ്ങി 3 പേര്‍ക് അപ്പം പോലെ പങ്കി  എടുകാം എന്ന് വ്യാമോഹിച്ച് എന്റെ പാവം ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഉപയോകിച്ച് ആ സംഭവം വാങ്ങി മൈയിലില്‍ ഇട്ടു.

ഇനി വിന്‍ഡോസ്‌ 8 ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യണം അല്ലോ. ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ ഇരുന്നു മേനോന്‍ ന്റെ ലാപ്ടോപില്‍ അതും നിര്‍വഹിച്ചു. 

ദാ ദിപ്പ്പോ ഇന്‍സ്റ്റോള്‍ ചെയ്യാം എന്നും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഇരുന്നു. എന്നിട്ടോ ദേ കിടക്കുന്നു വീണ്ടും ഒരു പണി. എന്റെ മേനോന്‍ സാറെ നിന്റെ സിസ്റ്റം മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ, അതോ വിന്‍ഡോസ്‌ ചേട്ടന്‍ പറ്റിച്ചതാണോ - 74% എത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം എന്തെ ഇവന്‍ ഇങ്ങനെ സഡന്‍  ബ്രേക്ക്‌ ഇടുന്നേ. വിന്‍ഡോസ്‌ ഇന്‍ ലവ് വിത്ത്‌ 74 !

ദൈവമേ ആശാന്‍ ചതിച്ചോ എന്നും പറഞ്ഞ് മേനോന്‍ സാബ് തലയില്‍ കൈ വച്ചപോള്‍ എനിക്കും തോന്നി അവനോട് ഒരു സഹതാപം. ഇരിക്കുന്ന ഒറിജിനല്‍ വിന്‍ഡോസ്‌ 7 കഴിഞ്ഞ 5 വര്‍ഷമായി ഒരുപാട് വെയിലും മഴയും കൊണ്ട് യാതൊരു കേടും  സംഭാവികാതെ നില്‍കുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് അസൂയ തോന്നിയിരുന്നു എന്നത് വാസ്തവം. മാസത്തില്‍ ഒരു തവണ സിസ്റ്റം ഫോര്‍മാറ്റ്‌ അടിക്കുന്ന എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക് അത് ഒരു അധ്ബുധമാണ് . സുല്ല് പറഞ്ഞു വീണ്ടും തുടങ്ങി. ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് ഓരോ തവണയും നീല വെളിച്ചത്തില്‍ വരുമ്പോള്‍ വിന്‍ഡോസ്‌ എത്ര മനോഹരിയാണ്. പണ്ടത്തെ നാല് നിറങ്ങളെ മറന്ന് വെറും ഒരു ആകാശ നീല വിടര്‍ത്തി നില്‍കുന്ന വിന്‍ഡോസ്‌ 8 നെ കാണുമ്പോള്‍ എന്തോ പോയ അണ്ണാനെ  പോലെ ഉണ്ട്.

കറങ്ങി കറങ്ങി ഒരു വിധം അവസാനിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പാതി ഉറക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് ഒരു സംശയം ആഫ്രിക്ക കാരണോ വിന്‍ഡോസ്‌ 8 ഉണ്ടാക്യെ.. എല്ലാ ഇടതും കറുപ്പ്. നടുവില്‍ നീല. കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ നിറം. അവരുടെ തെളിഞ്ഞ നീല ആകാശം. 


Read more

അവള്‍ ലക്ഷ്മി

ഒരു ചെറിയ യാത്ര. ഇനിമുതല്‍ ഈ യാത്ര പതിവാണ്. ഒന്നര മണികൂര്‍ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞുള്ള ചെന്നൈ യാത്രയാണ് എന്ന് ഓര്കുമ്പോള്‍ വിഷമം തോനുന്നു.  മെയ്‌ 17 ന് രാവിലെ 11 മണിക് 'ടാള്‍കിംഗ് ടെക്നോളജി' യില്‍ 'രമ്യയെ' കാണണം. തനിച്ച്പോവാന്‍ അറിഞ്ഞൂടാ എന്നതിനാല്‍ 'ജെയിന്‍ കോളേജ്'  വരെ ഷെയര്‍ ഓട്ടോ ല് കേറി മറ്റു കൂട്ടുകാരെ കാണാന്‍ യാത്രയായി. അവര്‍ക്കും കാണണം രമ്യയെ. അവിടെ ചെന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരുപാട് സമയം ഉണ്ട്  എന്നതോന്നല്‍ ; പതിവില്ലാതെ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലോ എന്ന് ഒരു തോന്നല്‍ . അടുത്ത് കണ്ട ഒരു മലയാളി ചേട്ടന്റെ ഹോട്ടല്‍ കേറി ഇരുന്നു ഇടിളി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. ഇടിളി വന്നു, ഉഴുന്ന് വട വന്നു. കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതെ മെല്ലെ ചാഞ്ഞു ഓടികൊണ്ടിരുന്ന പാവം ഫാന്‍ ചുവട്ടിലോട്ടു വരുന്നു. ദേ ആ മൊബൈലില് കളിചോണ്ട് ഇരിക്കുന്ന ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ .....പാവം ഫാന്‍ .....ഭാഗ്യം ഫാന്‍ നിന്നു . ഹിന്ദി ചേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യമേ. ഒരു 10cm മുകളില്‍ പാവം ഫാന്‍ ഞാണിന്മേല്‍ തൂങ്ങി നില്കുന്നു. അനര്കോണ്ട സിനിമേലെ പാമ്പ് പോലെ. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശഭ്ധത. എല്ലാം വളരെ ഭംഗി ആയി അവസാനിച്ച മട്ടില്‍ ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ ഇറങ്ങി പോയി. ഞാനും.


കുറച്ചു സമയത്തെ കാത്തിരുപ്പിന് ഒടുവില്‍ മിനു ചേച്ചി എത്തി. പിന്നെ കലൈ, സതീഷ്, കാര്‍ത്തിയും എത്തി. ഞങ്ങള്‍ തിരുവാന്മായൂര്‍ പോയി.  അവിടെ കുറച്ചു സമയം ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി കാത്തു നിന്നു. അതിനിടയില്‍ ഒരു ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടി വന്നു. മുഷിഞ്ഞു കരിപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച അവള്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നു. ആദ്യം എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ കൈ നീട്ടി. ഒരുകാല്‍ പിന്നോട്ട് വച്ച് ഞാന്‍ മിനു ചേച്ചിയെ നോകി. ചേച്ചി എന്നെ കളിയകി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു - പാവം കൊച്ചല്ലേ കൊടുക് വല്ലതും. പോക്കറ്റില്‍ കൈ ഇട്ടപ്പോള്‍ തടഞ്ഞത് അഞ്ചു രൂപ. അയ്യോ അത് വേണ്ട. പിന്നെ ഒരു രൂപ ഉണ്ടോ നോകി. ഇല്ല ! രണ്ടു രൂപ കൊടുത്തു. എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതും ആ കുട്ടി നേരെ തിരിഞ്ഞു മിനു ചേച്ചിടെ കാലില്‍ തൊട്ട് എഴുന്നേറ്റ് വല്ലതും തരണേ എന്ന് തമിഴിയില്‍ പറഞ്ഞു. മിനു ചേച്ചിയും പെട്ട്. ഇത് ഇവിടെ സ്ഥിരം വേലകള്‍ ആണെന്ന് സതിഷ് എന്നോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ചേച്ചി എന്തോ കൊടുത്തു. പിന്നെ ബാകി ഉള്ളവരുടെ അടുത്തായി അംഗം.
അവര്‍ ആരും തന്നെ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാര്‍ ആയില്ല. അതിനു ഇടയില്‍ സതിഷ് എന്നോട് ഒരുകാര്യം ചോദിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു- "എന്കുടെ വരേയാ, വേല വാങ്ങിത്തരാം ?"
അപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നോട് തിരിച്ചു ഒരു ചോദ്യം - "എന്കൂടെ വരേയ വീടില് ചോറ് പോട്ടു തരാം !"
ഞാന്‍ നെട്ടി പോയി ആ കാന്താരിയുടെ മറുപടി കേട്ട്.
ഇപ്പൊ സമയം ഇല്ല പിന്നെ വരം എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
എന്താ അവളുടെ പേര് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്നോട് പത്തു രൂപ തന്നാല്‍ പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക് എന്റെ രണ്ടു രൂപയ്ക്കു യാതൊരു വിലയും ഇല്ലാത്ത പോലെ തോന്നി. കാരണം അവളുടെ പേര് "ലക്ഷ്മി" എന്നായതോണ്ടാവം.
അവളെ ഓടിച്ചു വിടേണ്ട രീതിയില്‍ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. മറുപടി പറയാന്‍ നിന്നാല്‍ ബാകി കസ്റ്റമേഴ്സ് കൂടി വഴുതി പോകും എന്ന് കരുതിയാവും അവള്‍ അവിടെ നിന്നു ഓടിപോയി.

ഇത് പോലെ എത്രയോ ബാല്യങ്ങള്‍ തെരുവില്‍ ഉപേക്ഷികപെട്ടും ശിക്ഷിക്കപെട്ടും ജീവിക്കുന്നു. അതെല്ലാം ഓര്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍ അറിയാതെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീരെങ്ങിലും വരും. നമുടെ ബാല്യങ്ങള്‍ എല്ലാം എത്ര മധുരം നിറഞ്ഞതാണ്‌. ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന നിരക്ഷരരായ ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട് അകന്നപോള്‍ ആ ബസ്‌ യാത്രയില്‍ പലതും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. നമ്മുടെ ജീവിത സുഗതിനായുള്ള ഓട്ടത്തില്‍ ഇവരെ ഒര്കുവാന്‍ സമയം കിട്ടാറില്ല. അവസാനം അവരുടെ മാതാ പിതകളെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് എല്ലാം ആ കുട്ടികളുടെ വിധി എന്ന് ആശ്വസിച്ച് പതിയെ മറക്കും.

ഇരുപത്തി നാല് മണികൂരിനു മുന്നേ വീണ്ടും ഒരു കാഴ്ച കണ്ട് ഞാന്‍ ചെന്നൈ എന്നാ മഹാ നഗരത്തെ കുറിച്ച് അഭിമാനിച്ചു. കിലപൌക് റെയില്‍വേ സ്റ്ഷനില്‍  ഇറങ്ങി നടകുമ്പോള്‍ വഴിയുടെ രണ്ടു വശവും ചേരിയാണ്. ഞാന്‍ ഇത് വരെ നേരില്‍ കാണാത്ത ഒരു പ്രദേശം. ഒരു തമിള്‍ സിനിമയുടെ ചേസ് ന് വേണ്ടി ഒരുക്കിയ സെറ്റ് പോലെ തോന്നി. അവിടെ ഉള്ള ജീവിതങ്ങള്‍. ഓരോ കണ്ണിലും നിരാശയും ലക്ഷ്യവും  ഇടകലര്‍ന്ന വികാരം. ഒരു ഡോകുമെന്ററി കണ്ട് തീര്‍ത്ത അനുഭൂധി തോന്നി. മെട്രോയും ഉര്‍ബന്‍ ട്രെയിനും ഓടുന്ന വഴികളില്‍ ദിനവും നാം കണ്ട് മൂക്കും വായും പോതുന്ന മറ്റൊരു ഇന്ത്യന്‍ നഗരമാണ് ചെന്നൈ. മറക്കാം അവരെ, നമ്മുടെ സ്വപ്ന തുല്യമായ ജീവിത മോഹങ്ങള്‍ക് വേണ്ടി. അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ കുരുതികൊടുക്കാം - ഒരു നഗരത്തെ അപമാനിച്ചതിന്.

[rest are HCLT confidential as per CODC agreements]






Read more

ഒരുവട്ടം കൂടിയെന്‍ ബാല്യം ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍

ഏറെ രസകരമായ ദിവസത്തിന്റെ യാത്രയില്‍ ചുവന്ന വിളക്കുകള്‍ക്ക് ഇടയിലൂടെ നടന്ന് അമ്മുവിന് ടാറ്റാ പറഞ്ഞു  നീങ്ങവേ എവിടെ നിന്നോ അവര്‍ വന്നു. നാല് കുട്ടികള്‍ . അവര്‍ എന്നെ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു.  എനിക്ക് പുറകിലൂടെ മുന്നില്‍ എത്തിയ ചെറിയ സബ്ദങ്ങള്‍ എന്നെ വിട്ടു മറയും വരെ കൌതുകം തോന്നി.

ഒരു അനിയനും മൂന്നു ചേച്ചിമാരും. അവര്‍ വരിവരിയായി പോകുന്നു. പുറകില്‍ പോയ പച്ച ഉടുപ്പ് ധരിച്ചിരുന്ന കുട്ടി എല്ലാരേയും നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനിയന്‍ ഒരു ചേച്ചിയെ "പോടീ" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വലിയ ചേച്ചി അവനെ ഉപദേശിക്കുന്ന നിമിഷം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി. എനിക്കും അതുപോലെ ഒരു ചേച്ചി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു . ആ ചെറിയ കുട്ടികള്‍ എന്നെ എന്തെല്ലാമോ പടിപിച്ചു കടന്നു പോയെങ്കിലും ഞാന്‍ മറന്നിരുന്നില്ല  അവരുടെ പേരുകള്‍. "രംഗി എന്ന ചേച്ചിയും ബാല എന്ന കുഞ്ഞനിയനും" ബാകി രണ്ടുപേരുടെ  പേരുകള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടില്ല. സുഖമുല്ല നിമിഷങ്ങളെ ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍ ഉറങ്ങട്ടെ. 
Read more

LIFE OF AN INDIAN SOFTWARE ENGINEER

A Bitter Reality As the dream of most parents I had acquired a degree in ... Software Engineering and joined a company based in USA, the land of braves and opportunity. When I arrived in the USA, it was as if a dream had come true. Here at last I was in the place where I want to be. I decided I would be staying in this country for about Five years in which time I would have earned enough money to settle down in India. My father was a government employee and after his retirement, the only asset he could acquire was a decent one bedroom flat. I wanted to do some thing more than him. I started feeling homesick and lonely as the time passed. I used to call home and speak to my parents every week using cheap international phone cards. 


Two years passed, two years of Burgers at McDonald's and pizzas and discos and 2 years watching the foreign exchange rate getting happy whenever the Rupee value went down. Finally I decided to get married. Told my parents that I have only 10 days of holidays and everything must be done within these 10 days. I got my ticket booked in the cheapest flight. Was jubilant and was actually enjoying hopping for gifts for all my friends back home. If I miss anyone then there will be talks. After reaching home I spent home one week going through all the photographs of girls and as the time was getting shorter I was forced to select one candidate. In-laws told me, to my surprise, that I would have to get married in 2-3 days, as I will not get anymore holidays. After the marriage, it was time to return to USA, after giving some money to my parents and telling the neighbors to look after them, we returned to USA. My wife enjoyed this country for about two months and then she started feeling lonely. The frequency of calling India increased to twice in a week sometimes 3 times a week. Our savings started diminishing. After two more years we started to have kids. Two lovely kids, a boy and a girl, were gifted to us by the almighty. Every time I spoke to my parents, they asked me to come to India so that they can see their grand-children. Every year I decide to go to India… But part work part monetary conditions prevented it. Years went by and visiting India was a distant dream. Then suddenly one day I got a message that my parents were seriously sick. I tried but I couldn't get any holidays and thus could not go to India ... The next message I got was my parents had passed away and as there was no one to do the last rights the society members had done whatever they could. I was depressed. My parents had passed away without seeing their grand children. After couple more years passed away, much to my children's dislike and my wife's joy we returned to India to settle down. I started to look for a suitable property, but to my dismay my savings were short and the property prices had gone up during all these years. I had to return to the USA... My wife refused to come back with me and my children refused to stay in India... My 2 children and I returned to USA after promising my wife I would be back for good after two years. Time passed by, my daughter decided to get married to an American and my son was happy living in USA... I decided that had enough and wound-up every thing and returned to India... I had just enough money to buy a decent 02 bedroom flat in a well-developed locality. Now I am 60 years(dont think about computer history) old and the only time I go out of the flat is for the routine visit to the nearby temple. My faithful wife has also left me and gone to the holy abode. Sometimes I wondered was it worth all this? My father, even after staying in India, Had a house to his name and I too have the same nothing more. I lost my parents and children for just ONE EXTRA BEDROOM. Looking out from the window I see a lot of children dancing. This damned cable TV has spoiled our new generation and these children are losing their values and culture because of it. I get occasional cards from my children asking I am alright. Well at least they remember me. Now perhaps after I die it will be the neighbors again who will be performing my last rights, God Bless them. But the question still remains 'was all this worth it?' I am still searching for an answer.................!!! START THINKING IS IT JUST FOR ONE EXTRA BEDROOM??? LIFE IS BEYOND THIS …..DON'T JUST LEAVE YOUR LIFE …….. START LIVING IT ……. LIVE IT AS YOU WANT IT TO BE ……

[ WRITTEN BY AN INDIAN SOFTWARE ENGINEER..  ]
Read more

ചെന്നൈ മഹാ നഗരത്തില്‍

 ഈ നഗരം എനികായി കരുതി വച്ചത് എന്തായാലും മുഴുവനായി  തന്നെ ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ സജ്ജമായി തന്നെ യാണ്  'alappey - chennai ' എക്ഷ്പ്രെസ്സില് നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയത്.
ആദ്യമായി നഗരത്തെ വലംവപിച്ച ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ ഒരു പുലി തന്നെയാണ്. F1 racer Micheal Schumacher പോലും തോറ്റുപോകും വിധം ഓട്ടോ ചേട്ടന്‍ പറത്തിയ കുഞ്ഞു വിമാനം എന്നെ നോകി സലാം പറഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോള്‍ സമയം 10 : 10 (രാവിലെ).

നാളെ രാവിലെ എങ്ങന്ടോ ഒരു Green Park ഹോടലില്‍ പോവണം എന്നുല്ലതോണ്ടും രാത്രി ട്രെയിനില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ ഇടം കിട്ടാതെ മൊബൈല്‍ ല് sms അയച്ച് രസിച്ചതിനാലും സത്യായിട്ടും ഇപ്പം ഉറങ്ങാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ ഏപ്രില്‍ 11 രാവിലെ തന്നെ Induction program നു പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്  എത്തി. പരിചയം ഉള്ള മുഘങ്ങള്‍ തേടുന്ന എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക് സംഗീത ചേച്ചിയെ മാത്രം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ചേച്ചി എന്റെ അരികില്‍ വന്നു 'ഹായ്' പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അധ്ബുധപെട്ടു. രജീഷ് ഏട്ടനും ചേച്ചിടെ അച്ഛനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ ദിവസം ഒരു നല്ല ഐസ് ക്രീമില്‍ പതിഞ്ഞ ഭൂമി കുലുകത്തില്‍ എത്തി നിന്നു.

April 20
അങ്ങനെ ഇന്നും തീര്‍ന്നു. ശീതീകരിച്ച മുറിയുടെ ആലസ്യമോ ഇരുന്നു കറങ്ങും ചെയറിന്റെ വൈകല്യമോ, എന്റെ നടുവ് വേദനിക്കുന്നു. "മൂവ്" വാങ്ങണം ഒരെണ്ണം. ഇനി രണ്ടുനാള്‍ വെടി നിര്‍ത്തല്‍ കരാര്‍ പോലെ ആശ്വാസത്തിന്റെ ലീവ് കിട്ടി. കുറെ നല്ല കൂട്ടുകാര്‍. കുറെ നല്ല ദിവസങ്ങള്‍. ഓരോ കണ്ണിലും വിടരുന്ന പുഞ്ചിരിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയാതെ പറയുന്നു 'നമ്മള്‍ ഒന്നാണ്'. ജീവിതാവസ്ഥയില്‍ എനിക്കുള്ള ആഗ്രഹം ഇത്ര മാത്രം - മെനു നോകാതെ ഭക്ഷണം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാനും മുഖം നോകാതെ സംവധികാനും കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള എത്തണം



April21
എന്നും എവിടെയും എന്റെ പേരിനു വാലായി, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു തുടര്‍ച്ച എന്നോണം "അസ്പിരെ" കാണാം, ഒരുപാട് സുഹൃത്തുകള്‍ ചോതിക്കയുണ്ടായി "എന്തെ ഇത് ?" [എന്റെ hclt colleague സ്വാതി എന്നോട് ചോധികയുണ്ടായി, പിന്നീട് എന്റെ റൂം മേറ്റ്‌ അശ്വിന്‍ ഉം ചോദിച്ചു. ]
അതിനു പുറകെ കുറേപേര്‍ അത് കോപ്പി അടികാനും തുടങ്ങി. എവിടേയോ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പേരാണോ എന്നുപോലും ചിലര്‍ ചോദിച്ചു. ചിലര്‍ dictionary എടുത്തു പരിശോധിച്ചു - വലിയ കാര്യത്തെ ഉദ്യേശിച്ചു പ്രവര്ര്തികുക. സത്യം എന്തായാലും ഞാന്‍ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ - എന്റെ ആദ്യ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ MMXR പ്രോസിസ്സോര്‍ ഉള്ള Windows95 ലോഡ് ചെയ്ത 64MB RAM ഉള്ള ACER ന്റെ മോഡല്‍ നെയിം ആണ് "Aspire"

കൊച്ചിയുടെ തെരുവോരങ്ങളില്‍ രാവിലെയെന്നോ രാത്രിയെന്നോ ഇല്ലാതെ "BMW,ബെന്‍സ്‌,wolswagon...." മത്സരിച്ചു ഓടുന്ന കാഴ്ച വളരെ രസകരമാണ്. അങ്ങ് പാലാ  കോട്ടയം പോയാലോ, കഥ ഇങ്ങനെ.  ഓടിട്ട വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ടാര്‍പോളിന്‍ മറച്ചു വച്ച പുതിയ prado ,ബെന്‍സ്‌,bmw ഉം കാണാം. നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് വളരുന്ന കേരളത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിവുണ്ടാകുന്നത് ചെന്നൈ എന്നാ മഹാ നരകത്തില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ്.
OMR നു ഇരുവശവും ഇന്‍ഫോസിസ് മുതല്‍ accenture വരെ തലയെടുത്ത് നില്കുമ്പോഴും തെരുവോരങ്ങളില്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചകള്‍ അത്രക്ക് ഭംഗി ഉള്ളതല്ല. ഇന്ത്യയുടെ സ്വന്തം മാരുതി-suzuki യും ടാറ്റാ ദാമ്മീസ്ഉം പോലെ ചവറു മാത്രം കൂട്ടി ഇട്ട പാതകള്‍.
പിന്നെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലായത്. ഞങ്ങളെ പോലെ വെറും സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ എങ്ങിനെ ഇത്ര വിലയുള്ള കാര്‍ വങ്ങും ? രാവിലെ 9 മുതല്‍ തുടങ്ങുന്ന കലാപരിപാടികള്‍ എപ്പോള്‍ അവസാനിക്കും എന്ന് പോലും നിശ്ചയം ഇല്ലാത്ത ഒരു പറ്റം ജീവിതങ്ങള്‍.
ശീതീകരിച്ച മുറികള്‍ ഞങ്ങള്കാണോ എന്നുപോലും ഞങ്ങള്‍ സംശയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതം ഒരു തമാശ നിറഞ്ഞ നാടകമാണ്. അവിടെ ചിരികുന്നവന്‍ സ്വയം മറകുന്നു.
Read more