-->

തിരികെ യാത്ര

ഏറെകാലമായി ഈ ശീലം തുടങ്ങിയിട്ട്. മൊബൈലും ലാപ്ടോപ്പും എന്റെ കൂടെ കിടന്നുറങ്ങും. കണികാണുന്നത് അവരെ തന്നെ. ഇന്ന് ഹരിയുടെ മെസ്സേജ് കണ്ടാണ്‌ തുടങ്ങിയത്.  
27/4/2011 - ഞാൻ അവസാനമായി കോളേജ് വിട്ട് ഇറങ്ങിയ ദിവസം. രക്ഷപെടലിന്റെ തിടുക്കത്തിൽ വാക്കുപറഞ്ഞുറപിച്ച വേളാങ്കണ്ണി യാത്ര പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു യാത്രാമൊഴി പോലും നല്കാതെ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ലക്‌ഷ്യം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം എന്റെ നാട്ടിലെ ഉത്സവമാണ്. അതൊന്നു കൂടണം. ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷമാണ് എനിക്ക് അതിനു ഭാഗ്യം കിട്ടുന്നത്. 

നാല് വർഷത്തെ ജീവിതത്തിലൂടെ വെറുതേ ഒന്നുകൂടി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഓർമവരുന്നത് 'വൃത്തികെട്ട ഒരു വസന്ത കാലമാണ് '. കോണ്‍ക്രീറ്റ് കൂടിലെ വാസവും സ്വിസ് ലെ വാസവും വ്യതസ്തമല്ലേ. പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം പഠിക്കാൻ എനിക്കും വേണ്ടി വന്നു നാല് വർഷം. അതിനിടയിൽ എത്ര എത്ര സുന്ദരമായ കശപിശകൾ, അടികൾ, പിണക്കങ്ങൾ. അങ്ങിനെ എന്നെ 'sadist' എന്നു വരെ ഒരു കൊച്ചനിയത്തി വിളിച്ചു. മാറ്റത്തിന്റെ കാറ്റടിച്ചു തളർന്നു പോയ്കൊണ്ടിരുന്ന മലയാളികൾകിടയിൽ ഞാൻ ഒറ്റപെട്ടു നിന്നു. ഭയമായിരുന്നു ആദ്യം. എന്നെ തന്നെ. എനികുള്ളിലെ വൃത്തികെട്ട ചിന്തകളെ പുറത്തെടുത്താൽ  പിന്നെ ഞാനും  അവരിൽ ഒരാളായി മാറിയേനേ. 
പലപ്പോഴും ഞാൻ അതിശയ പെട്ടിടുണ്ട് അവനെ കുറിച്ചോർത്ത്. ജിബിൻ - എല്ലാത്തിനും കൂടെ  ഉണ്ടാവും. പക്ഷെ അവന്റെ യാഥാസ്ഥിക ചിന്തയിൽ ഊന്നി മാത്രം. എനിക്ക് മാത്രം അങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞിരുനില്ല. എല്ലാവരെയും ശത്രുക്കൾ ആക്കുക എന്നത് എന്റെ വിനോദമാണ്. എനിക്ക് എതിരെയുള്ള ശബ്ദങ്ങളിലെ സത്യം മനസിലാക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. ക്യാമ്പസ്‌ - ജീവിതത്തിന്റെ പക്വമായ ശൈലിയും ചടുലതയും മാന്യതയും പടിപിച്ചു തരും എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും അത് ആവാഹിചെടുക്കാൻ മനസ് തിട്ടപെടുത്തി എടുക്കാൻ എനിക്ക് ആയിരുനില്ല
എന്നോട് സംസാരിച്ചത് എനികൊപ്പം ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയവരല്ല. ഏറെ സംസാരിച്ചത് താഴെയും മുകളിലും നില കൊണ്ടാവരായിരുന്നു. ഒരു കേസ് ബീറിൽ ഒതുങ്ങുന്ന മുതിർന്നവരുടെ ലഹളകൾക്ക്‌ ചൂട്ടുപിടിക്കാൻ പോകാതിരുന്ന എന്നോട് അവർക്ക് എന്ത് ദേഷ്യം. പലപ്പോഴും പുതിയ ബൌളർ മാർ സച്ചിൻറെ വരെ വികെറ്റ്  എടുകരുണ്ടല്ലോ..... ചെകുത്താന്റെ രക്തം മോന്തി കുടിച്ച്, നിരസിക്കപെട്ട സൌഹൃതങ്ങളോട് യുദ്ധം പ്രക്യാപിച്ചു. ശീത സമരം പോലെ ഒരുപാട് കാലം തണുത്തുറഞ്ഞു കിടന്നു. ചിലപ്പോൾ ആകാശത്ത്  കരിപുക നിഴലിച്ചു. ഒറ്റയ്ക്ക്  നിലകൊണ്ടു കരേരുവാൻ ഞാനും എന്റെ വാശിയും. വീഴ്ചകളിൽ ചിരിക്കാൻ അവരും. 

ചിലപ്പോൾ ഭാഗവത് ഗീത അന്വേഷിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ചെയ്തികൾക് അർഥം കണ്ടെത്താൻ. മറ്റെവിടെയും തിന്മയെ ന്യായീകരിച്ച് പറഞ്ഞു കേട്ടിടില. 

ഓരോ ജീവിത യാത്രയും ആരോ വരച്ചിട്ട പാതയിലൂടെ ആണെന്ന് തോന്നി പോകാറുണ്ട്. ഞാൻ വേദനിപിച്ചു; അവൾ വേദനിച്ചു. അവർ ആശ്വസിപിച്ചു; അവൾ ചിരിച്ചു. ദൈവം അവളെ പിന്നെയും കരയിപിച്ചു; ഞാൻ വേദനിച്ചു. 
വിനാശത്തിന്റെ പാതയിൽ യാത്ര തുടരുവാൻ ഏറെ കാലം എന്നെ അനുവതിച്ചില്ല  ഞാൻ ചാവേർ ആയിരുന്നിരിക്കണം. മരണം മുന്നിൽ ഉണ്ടെന്ന ഉറപ്പിൽ മറ്റുള്ളവന്റെ കന്നുനീരിലെ ഉപ്പു രുചികുന്നവൻ 




  ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഓർമ്മകൾ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഡയറി കുറിപ്പുകൾ ചേർത്ത് വച്ച് വായിച്ചു. കഥകൾ എഴുതിയത് ഞാൻ തന്നെ. തുടക്കം ശരി ആയി. പക്ഷെ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒരുപാട് അരങ്ങിൽ എത്തിയപ്പോൾ സംവിധായകൻ  കഥ മറന്നു. മനുഷ്യ ചേതനയുടെ ആവിഷ്കാരമായി മാറി പോയെന്ന് തോനുന്നു. സംഭവിച്ച തെറ്റിന് മാപ്പ്. ഇനി ഒരികലും ഞാൻ കഥ എഴുതില്ല. ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ എഴുതേണ്ടി വന്നാൽ 'രാവണനെ' നായകൻ ആക്കില്ല 

0 comments:

Post a Comment