-->

അവള്‍ ലക്ഷ്മി

ഒരു ചെറിയ യാത്ര. ഇനിമുതല്‍ ഈ യാത്ര പതിവാണ്. ഒന്നര മണികൂര്‍ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞുള്ള ചെന്നൈ യാത്രയാണ് എന്ന് ഓര്കുമ്പോള്‍ വിഷമം തോനുന്നു.  മെയ്‌ 17 ന് രാവിലെ 11 മണിക് 'ടാള്‍കിംഗ് ടെക്നോളജി' യില്‍ 'രമ്യയെ' കാണണം. തനിച്ച്പോവാന്‍ അറിഞ്ഞൂടാ എന്നതിനാല്‍ 'ജെയിന്‍ കോളേജ്'  വരെ ഷെയര്‍ ഓട്ടോ ല് കേറി മറ്റു കൂട്ടുകാരെ കാണാന്‍ യാത്രയായി. അവര്‍ക്കും കാണണം രമ്യയെ. അവിടെ ചെന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരുപാട് സമയം ഉണ്ട്  എന്നതോന്നല്‍ ; പതിവില്ലാതെ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചാലോ എന്ന് ഒരു തോന്നല്‍ . അടുത്ത് കണ്ട ഒരു മലയാളി ചേട്ടന്റെ ഹോട്ടല്‍ കേറി ഇരുന്നു ഇടിളി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. ഇടിളി വന്നു, ഉഴുന്ന് വട വന്നു. കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതെ മെല്ലെ ചാഞ്ഞു ഓടികൊണ്ടിരുന്ന പാവം ഫാന്‍ ചുവട്ടിലോട്ടു വരുന്നു. ദേ ആ മൊബൈലില് കളിചോണ്ട് ഇരിക്കുന്ന ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ .....പാവം ഫാന്‍ .....ഭാഗ്യം ഫാന്‍ നിന്നു . ഹിന്ദി ചേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യമേ. ഒരു 10cm മുകളില്‍ പാവം ഫാന്‍ ഞാണിന്മേല്‍ തൂങ്ങി നില്കുന്നു. അനര്കോണ്ട സിനിമേലെ പാമ്പ് പോലെ. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശഭ്ധത. എല്ലാം വളരെ ഭംഗി ആയി അവസാനിച്ച മട്ടില്‍ ഹിന്ദി ചേട്ടന്‍ ഇറങ്ങി പോയി. ഞാനും.


കുറച്ചു സമയത്തെ കാത്തിരുപ്പിന് ഒടുവില്‍ മിനു ചേച്ചി എത്തി. പിന്നെ കലൈ, സതീഷ്, കാര്‍ത്തിയും എത്തി. ഞങ്ങള്‍ തിരുവാന്മായൂര്‍ പോയി.  അവിടെ കുറച്ചു സമയം ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി കാത്തു നിന്നു. അതിനിടയില്‍ ഒരു ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടി വന്നു. മുഷിഞ്ഞു കരിപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച അവള്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നു. ആദ്യം എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ കൈ നീട്ടി. ഒരുകാല്‍ പിന്നോട്ട് വച്ച് ഞാന്‍ മിനു ചേച്ചിയെ നോകി. ചേച്ചി എന്നെ കളിയകി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു - പാവം കൊച്ചല്ലേ കൊടുക് വല്ലതും. പോക്കറ്റില്‍ കൈ ഇട്ടപ്പോള്‍ തടഞ്ഞത് അഞ്ചു രൂപ. അയ്യോ അത് വേണ്ട. പിന്നെ ഒരു രൂപ ഉണ്ടോ നോകി. ഇല്ല ! രണ്ടു രൂപ കൊടുത്തു. എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കിട്ടിയതും ആ കുട്ടി നേരെ തിരിഞ്ഞു മിനു ചേച്ചിടെ കാലില്‍ തൊട്ട് എഴുന്നേറ്റ് വല്ലതും തരണേ എന്ന് തമിഴിയില്‍ പറഞ്ഞു. മിനു ചേച്ചിയും പെട്ട്. ഇത് ഇവിടെ സ്ഥിരം വേലകള്‍ ആണെന്ന് സതിഷ് എന്നോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ചേച്ചി എന്തോ കൊടുത്തു. പിന്നെ ബാകി ഉള്ളവരുടെ അടുത്തായി അംഗം.
അവര്‍ ആരും തന്നെ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാര്‍ ആയില്ല. അതിനു ഇടയില്‍ സതിഷ് എന്നോട് ഒരുകാര്യം ചോദിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു- "എന്കുടെ വരേയാ, വേല വാങ്ങിത്തരാം ?"
അപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നോട് തിരിച്ചു ഒരു ചോദ്യം - "എന്കൂടെ വരേയ വീടില് ചോറ് പോട്ടു തരാം !"
ഞാന്‍ നെട്ടി പോയി ആ കാന്താരിയുടെ മറുപടി കേട്ട്.
ഇപ്പൊ സമയം ഇല്ല പിന്നെ വരം എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
എന്താ അവളുടെ പേര് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്നോട് പത്തു രൂപ തന്നാല്‍ പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക് എന്റെ രണ്ടു രൂപയ്ക്കു യാതൊരു വിലയും ഇല്ലാത്ത പോലെ തോന്നി. കാരണം അവളുടെ പേര് "ലക്ഷ്മി" എന്നായതോണ്ടാവം.
അവളെ ഓടിച്ചു വിടേണ്ട രീതിയില്‍ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. മറുപടി പറയാന്‍ നിന്നാല്‍ ബാകി കസ്റ്റമേഴ്സ് കൂടി വഴുതി പോകും എന്ന് കരുതിയാവും അവള്‍ അവിടെ നിന്നു ഓടിപോയി.

ഇത് പോലെ എത്രയോ ബാല്യങ്ങള്‍ തെരുവില്‍ ഉപേക്ഷികപെട്ടും ശിക്ഷിക്കപെട്ടും ജീവിക്കുന്നു. അതെല്ലാം ഓര്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍ അറിയാതെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീരെങ്ങിലും വരും. നമുടെ ബാല്യങ്ങള്‍ എല്ലാം എത്ര മധുരം നിറഞ്ഞതാണ്‌. ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന നിരക്ഷരരായ ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട് അകന്നപോള്‍ ആ ബസ്‌ യാത്രയില്‍ പലതും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. നമ്മുടെ ജീവിത സുഗതിനായുള്ള ഓട്ടത്തില്‍ ഇവരെ ഒര്കുവാന്‍ സമയം കിട്ടാറില്ല. അവസാനം അവരുടെ മാതാ പിതകളെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് എല്ലാം ആ കുട്ടികളുടെ വിധി എന്ന് ആശ്വസിച്ച് പതിയെ മറക്കും.

ഇരുപത്തി നാല് മണികൂരിനു മുന്നേ വീണ്ടും ഒരു കാഴ്ച കണ്ട് ഞാന്‍ ചെന്നൈ എന്നാ മഹാ നഗരത്തെ കുറിച്ച് അഭിമാനിച്ചു. കിലപൌക് റെയില്‍വേ സ്റ്ഷനില്‍  ഇറങ്ങി നടകുമ്പോള്‍ വഴിയുടെ രണ്ടു വശവും ചേരിയാണ്. ഞാന്‍ ഇത് വരെ നേരില്‍ കാണാത്ത ഒരു പ്രദേശം. ഒരു തമിള്‍ സിനിമയുടെ ചേസ് ന് വേണ്ടി ഒരുക്കിയ സെറ്റ് പോലെ തോന്നി. അവിടെ ഉള്ള ജീവിതങ്ങള്‍. ഓരോ കണ്ണിലും നിരാശയും ലക്ഷ്യവും  ഇടകലര്‍ന്ന വികാരം. ഒരു ഡോകുമെന്ററി കണ്ട് തീര്‍ത്ത അനുഭൂധി തോന്നി. മെട്രോയും ഉര്‍ബന്‍ ട്രെയിനും ഓടുന്ന വഴികളില്‍ ദിനവും നാം കണ്ട് മൂക്കും വായും പോതുന്ന മറ്റൊരു ഇന്ത്യന്‍ നഗരമാണ് ചെന്നൈ. മറക്കാം അവരെ, നമ്മുടെ സ്വപ്ന തുല്യമായ ജീവിത മോഹങ്ങള്‍ക് വേണ്ടി. അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ കുരുതികൊടുക്കാം - ഒരു നഗരത്തെ അപമാനിച്ചതിന്.

[rest are HCLT confidential as per CODC agreements]






0 comments:

Post a Comment